Alleen staan, maar nooit alleen: de kracht van een vader met een leger aan liefde

It takes a village

Alleenstaande vader worden. Het zal voor velen klinken als een zware, haast onmogelijke taak. Zeker in onze situatie, alsof ik nu in mijn eentje een berg moet beklimmen waarvan niemand de top ooit heeft gezien. Maar deondanks mijn grote verlies, is dat “alleen” niet betekent dat ik er alleen voor stá.

Een liefdevolle vriendin van Kelly (zelf al moeder) heeft altijd al geroepen: It takes a village. Wat zoveel wil zeggen een kind voed je op met de totale sociale kring. Ook ik geloof daar in. En weet zeker dat er heel veel tantes klaar zullen staan voor ons.

Het leger: lieve tantes, trouwe vrienden, betrokken familie. Mensen die zonder twijfel naast me staan en straks net zo hard zullen meeleven, meedenken en meegenieten. Ons kind mag dan één ouder krijgen, maar het groeit straks op met een hele kring van liefde.

Ook lijkt het mij heel mooi dat de draagmoeder in een bepaalde vorm betrokken zou zijn. Dat lijkt mij ook een verrijking voor het kind en voor mij zelf. Als je namelijk zo een bijzonder proces door hebt gemaakt met elkaar dan kan ik mij bijna niet anders voorstellen dan dat er een grote mate van verbondenheid is.

Al is dit uiteraard een aanname en sta ik hier ook heel open en vrijblijvend in.

Punt is. Ik geloof dat het kan. Dat het een succes kan zijn. Gaat zijn.

Niet omdat alles perfect zal gaan, maar omdat liefde, betrokkenheid en doorzettingsvermogen geen minimumaantal volwassenen nodig hebben.

Dus hier sta ik: aan het begin van een groot wonder.

Een wensvader, omringd door een leger dat me draagt. Alleenstaand, maar nooit alleen.